شاید راست می گویند که توانایی عجیب و غریب جوامع امروز در محو نشانه ها و ردپای گذشتگان موجب شده تا حفظ میراث گذشتگان از آداب و رسوم گرفته تا تجلیات مادی آن، بر عهده ی حافظه باشد!
چرا وقتی استقبال از مسافران با حضور استاندار یا برگزاری نمایشگاه «سیراف» به عنوان شاخص ترین فعالیت بوشهر در نوروز 85 در نشریات مختلف فرهنگی یا گردشگری با چاپ می رسد، باز هم سکوت می کنیم و برای توجیه کم کاری هایمان می گوییم: «بوشهر جای گشت و گذار یا زندگی نیست!» و این در حالی است که تحقیقات نشان می دهد، کنجکاوی افراد جوامع نسبت به هم، به ویژه نسبت به شیوه های زندگی، یادمان های بزرگ، جایگاه های تاریخی، آثار هنری و صنایع دستی و آداب و سنت مردمان دوردست، نعمتی برای صنعت جهانگردی به شمار می رود.
پس شاید بتوان بهانه ها را کنار گذاشت. چرا که هرم سوزان آفتاب و شرجی هوای تو، حتی بوی نفت و گاز تو نیز، نعمتی برای جذب جهانگردان به شمار می رود.
بیا و برای یک بار هم که شده، بپذیریم آدم های ما مهمترین یادمان های فرهنگ های خاص خود هستند و میراث مشترک جامعه انسانی، گوناگونی خلاق آنهاست.
بیا و از همین جا قول بدهیم از میراث فرهنگی که صرفاً برایمان به ارث مانده به میراثی نمادین که با پنداشت هویت مان پیوند خورده برسیم و از میراثی قابل لمس و مادی، میراث نادیدنی و غیرمادی مان را فراموش نکنیم تا از میراثی تحت نظارت دولت به میراثی اجتماعی، قومی و مبتنی بر جامعه دست پیدا کنیم، زیرا چشم اندازها و بناهایت از هر سو مسافران را احاطه می کنند چنانکه از خانه مهربان و عمارت امیریه و کوشک اردشیر و آب انبار قوام گرفته تا عمارت گلشن و مدرسه گلستان و گور دختر و کاروانسرای دالکی ات، همه و همه ماهیتی بسیار بی همتا و استثنایی در منطقه ات ایجاد کرده اند.
پس از این پس ما در احساس عشق نیز مشترک هستیم. عشق به سرزمینی چهارفصل که سرمای شدید و آفتاب سوزان مناطقش، همه را شیفته می سازد.