هر چند که تاکنون این چند فرهنگی در عسلویه نتوانسته خود را به صورت یک فرهنگ واحد، متجلی سازد، اما می‌توان مدعی شد که این فرآیند در مراحل ابتدایی است و امکان دارد تبعاتی نیز در پی داشته باشد.
میدان گازی پارس جنوبی دردهه 1340 در عمق آب‌های خلیج فارس کشف شد.
از آنجا که محدوده این میدان در خلیج فارس بین ایران و قطر مشترک است، دولت ایران از سال 1378 تمام توان خود را بر این گذاشت که هر چه زودتر برداشت از این میدان مشترک را شروع کند. این در حالی بود که کشور قطر 11 سال زودتر از ایران برداشت از این میدان را با تمام توان شروع کرده بود.
برای انجام‌ این کار، دولت ایران تصمیم گرفت تاسیسات پالایشگاهی و پتروشیمی را در نزدیک‌ترین نقطه این میدان به خشکی یعنی منطقه «عسلویه» در شهرستان کنگان استان بوشهر ایجاد کند و با سرعت به این امر پرداخت.
برآوردهای اولیه حاکی از این بود که باید ده‌ها میلیارد دلار سرمایه‌گذاری صورت بگیرد تا بتوان در میدان رقابت به پای قطر برسیم، علاوه ‌بر این «سرعت» در کار نیز از مولفه‌های اصلی برای رسیدن به این هدف بود.
از آنجا که در آن‌ زمان استان بوشهر و به خصوص منطقه عسلویه از محروم‌ترین مناطق کشور به حساب می‌آمد و حتی از ابتدایی‌ترین امکانات رفاهی و بهداشتی محروم بود، لازمه منطقی و اولیه احداث تاسیساتی به این عظمت پرداختن به ساختارهای زیربنایی از قبیل راه، فرودگاه، مجموعه‌های ورزشی، فرهنگی و بهداشتی برای هزاران مهندس، تکنسین و کارگری بود که ماموریت توسعه پارس جنوبی را بر عهده داشتند.
پس از تصمیم دولت مبنی بر سرمایه‌گذاری عظیم در منطقه پارس جنوبی، ده‌ها هزار نفر نیروی جویای کار از سراسر کشور و حتی برخی کشورهای خارجی روانه منطقه عسلویه شدند.
عسلویه تا پیش از سال 1378 روستایی بود با جمعیتی کمتر از دو هزار نفر و یکی از ده‌ها روستاهای تابعه شهرستان کنگان به شمار می‌آمد.
با استقرار تاسیسات پالایشگاهی در منطقه عسلویه، این روستا به «بخش» ارتقا یافت و به جمعیت ساکن در این منطقه حدود 60 هزار نفر نیروی کار که بیشتر آن‌ها را کارگران مجرد تشکیل می‌دادند، افزوده شد.
شروع ‌استقرار تاسیسات صنعتی در این منطقه، برکات زیادی به همراه داشت که از جمله مهم‌ترین آنها می‌توان به رفع مشکل بیکاری در منطقه، استان بوشهر و حتی بخش‌هایی از استان‌های مجاور اشاره کرد.
با این وجود ورود هر نوع صنعت و تکنولوژی به هر منطقه‌ای، همان‌طور که می‌تواند مایه برکت باشد، گاهی مشکلات و عوارض جانبی را هم به همراه دارد چنانچه اگر مشعل پالایشگاهی در منطقه‌ای روشن می‌شود، هر چند تاسیس این پالایشگاه منبع درآمدی برای کشور و مردم آن منطقه است اما آلودگی محیط زیست و فضا را نیز در پی دارد.
در یک برخورد منطقی نمی‌توان صورت مساله را پاک کرد و برای جلوگیری از آلودگی محیط زیست، پالایشگاه نساخت بلکه ضمن این که پالایشگاه را می‌سازیم باید با به کارگیری فیلتر، ایجاد فضای سبز و راهکارهای دیگر از آن آلودگی کاست.
از سوی دیگر حضور 60 هزار نفر نیروی کار با فرهنگ‌ها، گویش‌ها، سلایق و آداب و رسوم مختلف در محدوده کوچکی مانند عسلویه در کشور یک پدیده جدید است که تا به حال تجربه نشده بوده و طبیعی است که با آزمون و خطا باید تجربه‌های زیادی را از این پدیده نو بیاموزیم و در آینده به کار بندیم.

ادامه دارد. ..