ایسنا - ‌خویی در ابتدا درباره آخرین وضعیت میدان آزادگان گفت: عملیات حفاری، ارائه خدمات فنی و تامین کالا و مواد میدان نفتی آزادگان طی موافقت‌نامه‌ای، اخیرا به طور کامل به شرکت ملی حفاری ایران واگذار شده است و به زودی قرارداد نهایی با شرکت ملی حفاری نهایی خواهد شد.

به گفته او به نظر می‌رسد مشکل ارتش در صدور مجوز تردد در میدان آزادگان حل شده است؛ البته در این مدت کار به طور غیر مداوم انجام می‌شد که تصور می‌شود با توجه به این که مسوولان تصمیم قاطع برای حل مساله گرفته‌اند، موانع برطرف شده است و در صورت آماده‌سازی راه‌های دسترسی به چاه‌ها، عملیات اجرایی حفاری به زودی آغاز خواهد شد.

مدیرعامل شرکت پتروایران با اشاره به فعالیت شرکت جهان‌پارس در بخش تسطیح، راه‌سازی و احداث موقعیت چاه‌های میدان آزادگان یادآوری کرد: ماشین‌آلات و تجهیزات موردنیاز مستقر شده و فعالیت‌ها طبق تعهدات پیش می‌رود.

وی مسائل سیاسی و بازرگانی بین‌المللی ایران را دلیل تاخیر در نهایی شدن مذاکرات در بخش EPCM میدان آزادگان دانست و گفت: مذاکرات پنج ماهه بخش EPCM برای عملیات مهندسی تفضیلی و نظارت بر عملکرد پیمانکاران با مشارکت شرکت‌های سایپم، ماروونی و سازه همچنان ادامه دارد و هنوز به نتیجه نرسیده است که به نظر می‌رسد در صورت بهتر شدن شرایط در چند هفته آینده مشخص شود که امکان حصول توافق وجود دارد یا خیر که در صورت توافق، قرارداد امضا می‌شود و در غیر این صورت پتروایران گزینه‌های دیگر را بررسی خواهد کرد؛ درحال حاضر نیز مین‌روبی منطقه به طور کامل انجام شده است.

وی در ادامه خاطرنشان کرد: همه مدل‌ها، مطالعات مدلی و اسناد به طور کامل از شرکت اینپکس تحویل گرفته شده و فعالیت‌های بالادستی مانند مطالعات مخزن طبق برنامه و بدون تاخیر پیش رفته است.

خویی از بررسی نهایی صلاحیت یک شرکت اروپایی و یک شرکت آسیایی در بخش اجاره شناور FPSO در لایه نفتی پارس جنوبی از سوی شرکت نفت و گاز پارس خبر داد و تصریح کرد: با وجود کمبود شناور FPSO در طول چند ماه گذشته اقدامات پترو ایران به نتیجه رسید و مذاکره با دو شرکت برای اجازه شناور ادامه دارد که در چند هفته اخیر مذاکرات فشرده با حضور نفت و گاز پارس انجام شده تا یکی از آن‌ها انتخاب شود، زیرا بخش اعظم استفاده از این شناور‌ها در طول بهره‌برداری توسط نفت و گاز پارس خواهد بود. در این زمینه منتظر تصمیم نهایی شرکت کارفرما هستیم، زیرا ملاحظات فنی و اقتصادی پروژه نیاز به بررسی‌های دقیق و پیچیده دارد.

وی به انعقاد قرارداد ساخت یک سکوی دریایی با شرکت صف در فروردین امسال اشاره کرد و افزود: اعتبار این قرارداد 37 میلیون دلار است که مقرر شده شرکت صف 12 ماه بعد یکی از سکو‌ها را آماده کند و سپس سکو روی هفت حلقه چاه حفاری شده در لایه نفتی پارس جنوبی قرار گرفته و عملیات حفاری در نتیجه تولید آغاز خواهد شد. براساس برنامه، تولید اولیه که بیشترین برداشت را به همراه دارد 35 هزار بشکه خواهد بود و پس از آن افت تولید طبیعی خواهیم داشت.

به گفته او در حال حاضر مهندسی خط لوله 105 کیلومتری بین سکو و شناور FPSO انجام شده است، ولی اخیرا موضوع جدیدی مطرح شده که براساس تکنولوژی‌های جدید شاید بتوان شناور را در کنار سکو قرار داد که به این ترتیب دیگر نیازی به احداث خط لوله نیست و نتیجه این بررسی‌ها نیز تا چند هفته آینده نهایی خواهد شد.


دلیل تاخیر در توسعه میدان سلمان

مدیرعامل شرکت پتروایران دلیل عمده تاخیر در توسعه میدان سلمان را مشکل EPC2 پروژه با شرکت صدرا دانست و توضیح داد: صدرا مدعی است هزینه‌ها نسبت به آنچه در قرارداد قید شده، افزایش یافته است. در این زمینه یک بار توافق کردیم که هزینه‌های اضافی را پرداخت کنیم و صدرا نیز تا اوایل خرداد امسال این کار را تمام کند که متاسفانه هنوز پروژه کامل نشده و از سوی دیگر مجددا صدرا اعلام ‌کرده که دچار افزایش هزینه‌ها شده است.

وی با بیان این که در حال حاضر طرح توسعه میدان سلمان 93 درصد پیشرفت داشته و فقط هفت درصد آن باقی مانده است، تصریح کرد: صدرا در بوشهر سکو‌هایی را ساخته که با وجود تمام شدن کار‌های ساختمانی آن، کمی ‌از عملیات برای حمل و انتقال به دریا باقی مانده است. این شرکت مدتی کندی در عملیات داشته و در حال مذاکره هستیم تا تعهد قوی‌تری برای زمان اتمام پروژه از آن‌ها بگیریم. در این راستا نصب تجهیزات و ماشین آلات تاسیسات سیری تکمیل و مدت یک ماه است که راه‌اندازی آن‌ها آغاز شده است.


آخرین وضعیت میدان‌های هنگام، فروزان و اسفندیار

او با اشاره به این که مطالعات میدان هنگام انجام و MDP آن تهیه شده است، یادآوری کرد: نتایج مطالعات به شرکت مهندسی و توسعه نفت (متن) ارائه شده و قرار شد یکی از گزینه‌های پیشنهاد شده جمع‌بندی و کار‌های تکمیلی و تفصیلی برای توسعه میدان هنگام انتخاب شود. در این خصوص براساس برنامه اولیه شرکت پتروایران مسوول حفر یک حلقه چاه بود که طبق برنامه انجام داده و مورد تایید وزارت نفت قرار گرفته است.

وی با تاکید بر پیشرفت مطلوب خط لوله و عملیات EPC2 طرح فروزان که پیمانکار این بخش شرکت تاسیسات دریایی است، اظهار کرد: لوله انتقال گاز از میدان فروزان به خارگ خریداری شده و در خرمشهر است. در حال حاضر شرکت تاسیسات دریایی در حال عملیات نصب روکش سیمانی بر لوله است، در این زمینه عملیات مهندسی نیز در گذشته نهایی شده بود.

به گفته او مذاکره با شرکت SLP در میدان فروزان پیشرفت قابل توجهی ندارد، زیرا بحث طولانی شدن تغییر ظرفیت‌ها همچنان مطرح است که موضوع به شرکت ملی نفت ایران ارجاع شده است. آخرین تصمیم‌گیری‌ها مبنی بر این بود تا براساس هزینه جدیدی که جمع‌بندی شده این پروژه مجددا به شورای اقتصاد ارائه شود.

خویی در خصوص میدان اسفندیار، خاطرنشان کرد: پس از حفاری یک حلقه چاه، طرح توسعه به شرکت ملی نفت ارائه شده و امیدواریم کار ادامه پیدا کند. پیشنهاد شرکت پتروایران درباره برنامه توسعه این بود که چهار حلقه چاه حفر و تولید اولیه 10 هزار بشکه در روز انجام شود که این پیشنهاد منوط به تایید شرکت ملی نفت است.

وی با اشاره به ادعای شرکت مهندسی و ساخت تاسیسات دریایی مبنی بر توقف اجرای طرح توسعه میدان فروزان و اسفندیار به دلیل ابلاغ نشدن دستور کار از سوی پتروایران توضیح داد: به نظر می‌رسد این دو مصاحبه از سوی افراد غیر مسوول انجام شده، زیرا EPC2 به طور کامل در حال انجام است و تاخیر در بخش EPC1 بوده که پتروایران نیز منتظر نظر نهایی شرکت ملی نفت در خصوص بلاتکلیفی ظرفیت انتقال گاز و تاسیسات است.


مسائل مالی شرکت پتروایران

او در خصوص مسائل مالی شرکت پتروایران، تشریح کرد: در پروژه‌هایی که شرکت نیکو منابع مالی ما را تامین می‌کند، مشکلی نداریم، ولی مساله اصلی با پیمانکاران فرعی است که در قالب قرارداد‌های بیع متقابل امضا شده و پیمانکاران هزینه‌های اضافی طلب کرده‌اند، زیرا قرارداد‌های بیع متقابل سقف قراردادی دارند و بخشی برای این هزینه‌های اضافی دیده نشده است و به همین دلیل شرکت پتروایران در چنین بخش‌هایی با مشکل مالی مواجه شد که از طریق گرفتن وام تا حدودی مشکل را حل کرده ولی مجوز پرداخت چنین هزینه‌هایی را از طریق شورای اقتصاد دنبال می‌کنیم.

به گفته او از سوی دیگر با توجه به جهش زیاد هزینه‌های پروژه‌ها این مشکل برای تمام پروژه‌هایی که به شیوه بیع متقابل منعقد شده‌اند در همه شرکت‌ها اتفاق افتاده است. البته شرکت‌های خارجی می‌توانستند از محل منابع حق الزحمه خود این مبلغ را بپردازند ولی در شرکت‌های داخلی هزینه حق الزحمه بسیار کم در نظر گرفته می‌شود، بنابراین چنین امکانی وجود ندارد.