سرزمینی که در دل خود تاریخ سالها را نهفته دارد و از پس قرن ها همچنان میتوان انتظار سبز شدن جامه درختان را در چشمان خسته و بی رمقش دید.
بهار یادآور سرزندگی و پیدایش حیاتی دوباره در جسم پیرو فرسوده طبیعت است و نقطه آغازی است برای هر ایرانی.
از قدیم رسم بر این بوده که ایرانیان در چنین روزی، لباس نو بر تن می کردند و به دیدار دوستان وآشنایان می رفتند و خاطره های خوش را زنده و جاودان
می ساختند. در پارس جنوبی نیز بر کناره نیلگون خلیج فارس، ایرانیان از گذشته های دورمقدم بهار را گرامی می داشتند و با آهنگ رسیدن سال نو، بساط شادمانی را فراهم می کردند.
اما پارس جنوبی از شش سال پیش تاکنون شاهد تفاوتهای بسیاری در دل خود بوده است. تعجیل برای بهره برداری سریع تر از ذخایر عظیم نفت و گاز در این منطقه باعث شد که در مدتی کوتاه، سرزمین نه چندان مشهور عسلویه به یکی از نام آورترین قطب های انرژی جهان تبدیل شود.
به موازات پیچ و تاب خوردن میلیون ها قطعه لوله در هم و پیدایش فازهای پارس جنوبی که امروز به عنوان یکی از افتخارات کشورمان از آن یاد می کنیم، تغییرات اساسی در فرهنگ مردم این خطه پدیدارشد. سیل عظیم نیروهای کار که به این سرزمین رهسپار شدند، با گویش ها و فرهنگ های مختلف، همه و همه نوید بخش روزهایی نو بود. به واقع نوروز در پارس جنوبی از زمانی که کلنگ احداث مجتمع های پتروشیمی به زمین خورد آغاز شد، زیرا پس ازآن این سرزمین کوچک آفتاب سوخته وجهه ای جهانی یافت و از حباب شیشه ای که در آن زندانی بود بیرون آمد. مردم نقاط همجوار منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس به سرعت در برابر درهای تازه ای که به رویشان باز شده بود قرار گرفتند و خود را برای پذیرایی از میهمانانی جدید آماده کردند و کارکنان زحمتکش پارس جنوبی را که از سراسر نقاط کشورمان در این منطقه گرد آمده بودند، با آغوشی باز پذیرفتند و یاور غربت و تنهاییشان شدند. کارکنان پارس جنوبی نیز که زندگی تازه ای را تجربه می کردند، آستین ها را بالا زدند ومردانه در برابر سیل مشکلات ایستادند.
اکنون پس ازگذشت چند بهار، نوروز کارکنان بهانه ای شده است برای مهر ورزیدن و یادآوری تجارب جدیدی که در زمانی نه چندان دور، لذت آن را با جان و دل چشیده بودند. کارکنان پارس جنوبی با برخواستن صدای پرندگان که یادآور نو شدن طبیعت است می اندیشند که سالی نو در پیش است و باید تجربه های حرفه ای سال گذشته را چراغ راه فرداهای پیش روساخت.
آنان خوشدل اند که پس از یک سال کارفشرده در شرایط سخت و طاقت فرسای حاشیه خلیج فارس و تحمل دمای بالای 50 درجه و آلاینده هایی که امروز آشنای دیرینه ریه هایشان شده است، با فرارسیدن نوروز مجالی برای بودن در کنار خانواده و دستیابی به آنچه می خواهند پیدا کرده اند. آنها با فراغ بال نزد خانواده هایشان که امروزه بیشتر در جم وکنگان و مناطق مسکونی اطراف پارس جنوبی ساکن شده اند، می روند و در کنار هم ساعت های خوشی را می گذرانند و هر یک با آداب و رسوم قوم و قبیله و شهر خود، مقدم این میهمان تازه وارد را گرامی می دارند.
اگر در نخستین روزهای فروردین ماه به پارس جنوبی سفرکنید و در خانه های هر یک از کارکنان درنگی کوتاه داشته باشید، نوروز را می بینید که در هر خانه ای به نوعی بساط گسترانده است.
برخی طبق رسوم وسنت ایرانیان باستان اعتقاد دارند که باید پیش از سال نو شیر بخورند تا پوستشان تا پایان سال شاداب بماند. عده ای نیز مخلوطی از شیر و آب و عسل وگلاب بر سفره های خود می گذارند و این گونه به پیش واز نوروز می روند. عده ای نیز چون بومیان بوشهر، هفت میم را در کنار هفت سین جای می دهند و به این طریق میراث همشهریان شان را زنده نگه می دارند. نوروز در پارس جنوبی هر طور که باشد و به هر خانه ای که سر بزند، همواره یک آشنای دیرین را خواهد دید.
کارکنان پارس جنوبی از هر کجای ایران اسلامی که آمده باشند هنوز هم آب را علامت روشنایی، سبزه را علامت خرمی و شمع و چراغ را علامت طول عمر می دانند.
هنوز هم سکه را در آرزوی جلب منفعت مالی و ماهی را به نشانه رزق حلال بر سر سفره می گذارند. هنوز هم معتقدند که اگر در هنگام تحویل سال سنجد بخورند تا پایان سال گزنده ای نمی گزدشان و اگر سیر بخورند، رطوبت و سردی و گرمی در آنها کارگر نخواهد بود. هنوز هم سمنو را به پاس خوبی ها و وفاداری به نذورات خود می خورند تا سپری در برابر آسیب هایشان باشد و در آیینه نگاه می کنند تا قلب و چشم هایشان همیشه روشن بماند.
نوروز امسال نیز به خانه تمام کارکنان زحمتکش پارس جنوبی سر خواهد زد و اهل خانه را خواهد دید که دور سفره هفت سین حلقه زده اند. البته جای خالی پدر در بعضی از خانه های کارکنان دیده می شود، چرا که نقطه عطف همبستگی در عسلویه و آنچه که گردآورنده بخش بزرگی از نیروی کار کشور درمنطقه است هنوز نیاز به مراقبت و بازدید شبانه روزی دارد. حتی در ساعاتی که همه ایرانیان، دور سفره هفت سین حلقه زده اند و برای تحویل سال لحظه شماری می کنند، در کنار تأسیسات عظیم پارس جنوبی عده ای مشغول به کارند و در تلاش که مبادا این کودک نو پا را دقیقه ای به حال خود رها کنند.
تعویض شیفت کاری و نگهداری از میلیون ها تن آهن و لوله و دستگاه های تصفیه در بزرگترین منطقه گازی جهان، وظیفه ای است که روز و شب نمی شناسد و حتی در ساعات تحویل سال نیز از دوش کارکنان برداشته نمی شود. در سیزده روز ابتدای هر سال که بیشتر ادارات دولتی و خصوصی به حالت نیمه تعطیل در می آیند، هنوز قلب انرژی ایران با قدرت هر چه بیشتر و با همدلی عاشقان این آب و خاک می تپد.
نوروز اگر چه همواره برای کارکنان پارس جنوبی پیام آورآغاز سالی است پر از تلاش و امید و مقدمه ای است برای جدالی دوباره با آفتاب سینه سوز جنوب، اما همیشه خاطره شیرین خود را برای آن ها حفظ خواهد کرد.